در این مقاله، مهم‌ترین تغییرات و اصلاحات مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان نسبت به ویرایش قبلی(1399) مورد بررسی قرار گرفته است:

• تغییر عنوان مبحث از «صرفه‌جویی در مصرف انرژی» به «مدیریت انرژی در ساختمان»:

تغییر عنوان مبحث نشان می‌دهد که در ویرایش جدید، بر مدیریت مصرف انرژی در تمامی مراحل طراحی، ساخت و بهره‌برداری پرداخته شده و علاوه بر ساختمان‌های جدید الاحداث غیردولتی، کلیه ساختمان‌های موجود و در حال بهره‌برداری را نیز شامل می‌شود. به طوری‌که فصلی جداگانه به بهینه‌سازی مصرف انرژی در ساختمان‌های در حال بهره‌برداری اختصاص داده شده است.

• تغییر روش‌های طراحی از چهار روش در ویرایش قبلی به دو روش در ویرایش جدید:

در این ویرایش، دو روش طراحی شامل روش تجویزی و روش شبیه‌سازی بازدهی انرژی معرفی شده است.

• کاهش بخش‌های محاسباتی:

در این ویرایش، از بخش‌های محاسباتی تاسیسات برقی و مکانیکی کاسته شده و این موضوعات به مباحث سیزدهم و چهاردهم موکول شده است.

• الزام به استفاده از انرژی تجدیدپذیر:

در فصل پنجم این مبحث، درباره الزام به استفاده از منابع تجدیدپذیر در ساختمان‌ها صحبت شده و براساس نوع انشعاب، حداقل میزان انرژی مصرفی آنها که باید از منابع تجدیدپذیر تأمین شود، ذکر شده است که این مقدار به ازای گذشت هر سال از الزام ویرایش پنجم این مبحث، افزایش می‌یابد.

• اضافه شدن بخشی تحت عنوان «ارزیابی چرخه عمر در ساختمان»:

با توجه به اهمیت مراحل مختلف چرخه عمر ساختمان و میزان دی اکسید کربن تولیدی در صنعت ساختمان، پیوست 4 در این مبحث به این موضوع اختصاص یافته است.

• اضافه شدن نظامات اداری و چرخه فرآیندهای بازرسی:

فصل چهارم این مبحث به فرآیند بازرسی در مراحل مختلف ساخت و بهره‌برداری از ساختمان و الزامات آن پرداخته شده است.

• تغییر نام رده‌های انرژی به A، B، C و D:

با توجه به لزوم مطابقت این مبحث با استانداردهای ملی ایران، بازدهی انرژی D به جای رده EC، بازدهی انرژی C به جای رده EC+، بازدهی انرژی B به جای EC++ و بازدهی انرژی A به جای ECnZ جایگزین شده است.